Sabrina Carpenter Od Disney Channel do globalnej dominacji pop

Sabrina Carpenter jest jedną z najgłośniejszych artystek popowych ostatnich lat — a jej droga na szczyt łączy talent, kontrowersje i ogromną ambicję. W ciągu zaledwie dwóch lat przeszła od roli otwierającej koncerty Taylor Swift do headlinerki Coachelli, zdobywczyni Grammy i twórczyni „Espresso” — piosenki, która z miliardami streamów na Spotify stała się jednym z największych kulturowych fenomenów 2024 roku. Jej historia to opowieść o dziewczynie z małego miasteczka w Pensylwanii, która najpierw podbiła Disney Channel, potem przetrwała internetowy hejt, a wreszcie stała się jedną z najważniejszych twarzy współczesnego popu — z uśmiechem, który równie dobrze pasuje na okładkę Vogue, co na scenę pełną kontrowersji.

Jeśli chcesz poznać inną stronę współczesnego popu — bardziej surową, bezkompromisową i opartą na osobistych doświadczeniach — przeczytaj także nasz artykuł o Reneé Rapp. To historia artystki, która zamiast wpisywać się w schematy branży, otwarcie je podważa, budując karierę na szczerości, queerowej narracji i odwadze mówienia o trudnych tematach. 

Przeczytaj również: Wiktoria Kida Kim jest młoda gwiazda „Mam Talent!” i głos „Księgi Żywiołów”

Dziewczyna z Quakertown, która śpiewała w piwnicy

Sabrina Annlynn Carpenter przyszła na świat 11 maja 1999 roku w Quakertown w Pensylwanii, a dorastała w pobliskim East Greenville. Jest najmłodszą z czterech sióstr — Shannon jest tancerką, Sarah fotografką i kreatywną partnerką Sabriny, a Cayla (przyrodnia siostra ze strony ojca) wizażystką i fryzjerką. Jej ojciec David grał w garażowym zespole i jest przyrodnim bratem Nancy Cartwright — głosu Barta Simpsona. Matka Elizabeth ma taneczne wykształcenie.

Muzyka była obecna w domu Carpenterów od zawsze. Sabrina zaczęła lekcje tańca w wieku dwóch lat, a śpiewu — w wieku sześciu. Ojciec zbudował jej fioletowe domowe studio nagraniowe w piwnicy, gdzie dziesięcioletnia Sabrina nagrywała covery Christiny Aguilery, Adele i Guns N’ Roses, wrzucając je na YouTube. W 2010 roku zajęła trzecie miejsce w konkursie „The Next Miley Cyrus Project” organizowanym przez stronę internetową Miley Cyrus — co stało się jej pierwszym krokiem w stronę show-biznesu.

Pierwsza profesjonalna rola przyszła szybko: epizod w „Prawo i porządek: Sekcja specjalna” w wieku jedenastu lat. W 2013 roku, mając zaledwie trzynaście lat, Sabrina przeprowadziła się z rodziną do Los Angeles. Edukację kontynuowała w trybie domowym, co pozwalało jej łączyć naukę z przesłuchaniami i zdjęciami. Rok później otrzymała rolę, która zmieniła jej życie — Mayi Hart w serialu Disney Channel „Girl Meets World”.

Maya Hart i era Disney Channel

„Girl Meets World” — spin-off kultowego „Boy Meets World” z lat 90. — zadebiutował 27 czerwca 2014 roku i przez trzy sezony (72 odcinki, do stycznia 2017) był jednym z flagowych seriali Disney Channel. Sabrina wcieliła się w buntowniczą najlepszą przyjaciółkę głównej bohaterki Riley Matthews (granej przez Rowan Blanchard). Wraz z Blanchard nagrała też czołówkę serialu „Take On the World”.

Serial dał Carpenter coś bezcennego: masową bazę młodych fanów i kontrakt płytowy z Hollywood Records (wytwórnią należącą do Disneya). W tym samym czasie zagrała w filmie Disney Channel „Adventures in Babysitting” (2016) i zaczęła budować równoległą karierę muzyczną. Jej debiutancki singiel „Can’t Blame a Girl for Trying” (współautorstwa Meghan Trainor) ukazał się w marcu 2014 roku, a debiutancki album „Eyes Wide Open” dotarł do 43. miejsca na Billboard 200 w styczniu 2015 roku.

Między 2015 a 2019 rokiem wydała cztery albumy pod szyldem Hollywood Records: „Eyes Wide Open”, „Evolution” (2016, #28 na Billboard 200), „Singular: Act I” (2018) i „Singular: Act II” (2019). Choć żaden nie przyniósł globalnego przełomu, „Thumbs” z „Evolution” uzyskał platynową certyfikację RIAA, a Carpenter konsekwentnie budowała swoją pozycję — koncertując, pisząc własne teksty i stopniowo oddalając się od wizerunku gwiazdy Disneya.

Trójkąt miłosny, który zmienił wszystko

Punkt zwrotny w karierze Sabriny Carpenter nadszedł w styczniu 2021 roku — choć niekoniecznie w sposób, jakiego by sobie życzyła. 8 stycznia Olivia Rodrigo wydała „drivers license”, piosenkę, która błyskawicznie stała się globalnym hitem. Fani natychmiast rozszyfrali jej treść: Rodrigo śpiewała o rozstaniu z Joshuą Bassettem, kolegą z planu „High School Musical: The Musical: The Series”, a słowa o „blonde girl” zinterpretowano jako aluzję do Sabriny Carpenter, z którą Bassett był widziany w 2020 roku.

22 stycznia 2021 roku Carpenter odpowiedziała singlem „Skin” — swoim pierwszym wydawnictwem pod nowym szyldem Island Records (Universal Music Group). Wersy „Maybe you didn’t mean it / Maybe ‘blonde’ was the only rhyme” i „Don’t drive yourself insane” wielu odbiorców odczytało jako odpowiedź na „drivers license”. Singiel dotarł do 48. miejsca na Billboard Hot 100 — pierwszego w karierze Carpenter — i wszedł do Top 40 w Wielkiej Brytanii.

Konsekwencje były brutalne. Sabrina otrzymała groźby śmierci, wyzywana była od „homewreckerki” i „dziwki” w mediach społecznościowych. Te doświadczenia przetworzyła na albumie „emails i can’t send” — w piosence „Because I Liked a Boy” zaśpiewała wprost: „Now I’m a homewrecker, I’m a slut / I got death threats filling up semi trucks”. W lutym 2025 roku, na ceremonii Grammy, Rodrigo i Carpenter zostały sfotografowane razem, co wielu fanów odczytało jako symboliczne zakończenie wieloletnich spekulacji o konflikcie.

„emails i can’t send” i otwarcie koncertów Taylor Swift

Album „emails i can’t send”, wydany 15 lipca 2022 roku, zadebiutował na 23. miejscu Billboard 200 z wynikiem ok. 18 000 jednostek ekwiwalentnych. Choć liczby nie były oszałamiające, album przyniósł Carpenter artystyczną wiarygodność i kilka kluczowych hitów. „Nonsense” stał się wiralem na TikToku dzięki improwizowanym, erotycznym outro, które Carpenter śpiewała na każdym koncercie w nieco innej wersji. „Feather” — dodany do edycji deluxe w marcu 2023 — dotarł do 21. miejsca na Hot 100 i zdobył numer jeden na liście Pop Airplay.

Prawdziwym katalizatorem był jednak koncert otwierający trasę The Eras Tour Taylor Swift. Carpenter towarzyszyła Swift na etapach latynoamerykańskim, australijskim i singapurskim (sierpień 2023 – marzec 2024). Ekspozycja na publiczność Swift przełożyła się na wyraźny wzrost zainteresowania muzyką Carpenter na rynkach, gdzie grała koncerty. To właśnie w tym okresie nagrała piosenkę, która miała zmienić wszystko.

„Espresso”: piosenka, która podbiła świat w 2024 roku

„Espresso” ukazało się 11 kwietnia 2024 roku — tuż przed występem Carpenter na Coachelli — i natychmiast stało się globalnym fenomenem. Refren „That’s that me espresso” zawładnął TikTokiem, a piosenka wspięła się na 3. miejsce Billboard Hot 100, jednocześnie zdobywając numer jeden na Billboard Global 200 i listy przebojów w wielu krajach, w tym w Wielkiej Brytanii, Australii, Belgii, Irlandii i Norwegii.

Liczby są imponujące. Na Spotify „Espresso” przekroczyło 2,6 miliarda streamów i zostało uznane za najczęściej odtwarzaną piosenkę na Spotify w całym 2024 roku. Na gali MTV VMA zdobyło nagrodę Song of the Year, a na 67. ceremonii Grammy — Best Pop Solo Performance.

Drugi singiel, „Please Please Please” (6 czerwca 2024), z teledyskiem, w którym wystąpił ówczesny partner Sabriny, aktor Barry Keoghan, zadebiutował na 2. miejscu Hot 100 i tydzień później wspiął się na numer jeden — dając Carpenter jej pierwszą pozycję lidera w USA. Trzeci singiel, „Taste” (z teledyskiem z Jenną Ortegą), zadebiutował na 2. miejscu Hot 100 i zdobył numer jeden w Wielkiej Brytanii, stając się jednym z największych hitów roku na tamtejszym rynku.

Carpenter stała się pierwszą kobietą w historii brytyjskich list przebojów, która jednocześnie zajmowała miejsca 1., 2. i 3. na liście singli, mając równocześnie numer jeden na liście albumów — oraz pierwszą solową artystką, której trzy pierwsze hity top-5 na Hot 100 pojawiły się w tym samym tygodniu od czasu Beatlesów.

„Short n’ Sweet”: album, który zdefiniował erę

Album „Short n’ Sweet” ukazał się 23 sierpnia 2024 roku i zadebiutował na 1. miejscu Billboard 200 z wynikiem 362 000 jednostek ekwiwalentnych — trzeci najwyższy debiut roku. Obejmował 184 000 sprzedaży fizycznych i 233 miliony streamów w pierwszym tygodniu. Wszystkie 12 piosenek z albumu jednocześnie znalazły się na liście Hot 100.

W Wielkiej Brytanii album zadebiutował z wynikiem 89 000 jednostek — drugim najlepszym wynikiem otwarcia w 2024 roku. Spędził 5 niekonsekutywnych tygodni na szczycie UK Albums Chart i utrzymywał się wyjątkowo długo w ścisłej czołówce listy. Do wiosny 2026 album osiągnął wielomilionową globalną sprzedaż ekwiwalentną.

Na 67. ceremonii Grammy (2 lutego 2025) „Short n’ Sweet” zdobył nagrodę Best Pop Vocal Album, a Carpenter otrzymała łącznie 6 nominacji — w tym we wszystkich czterech głównych kategoriach (Album, Record, Song of the Year oraz Best New Artist). Takim wyczynem może pochwalić się zaledwie kilkanaście artystów w historii Grammy. Przegrała Album of the Year z Beyoncé, Record of the Year z Kendrickiem Lamarem, Song of the Year z „Die With a Smile”, a Best New Artist z Chappell Roan — ale dwie wygrane uczyniły ją jedną z największych triumfatorek wieczoru.

Short n’ Sweet Tour: od klubów do aren

Trasa Short n’ Sweet Tour wystartowała 23 września 2024 roku w Columbus w Ohio i objęła koncerty w Ameryce Północnej i Europie. Według Billboardu była to jedna z najlepiej zarabiających tras popowych 2025 roku.

Produkcja sceniczna nawiązywała do estetyki sitcomu z lat 60. — dwupoziomowy penthouse z łazienką, sypialnią, salonem z kominkiem i garderobą, z którego Carpenter schodziła po dwóch dużych schodach. Scena w kształcie serca wychodziła w publiczność, a spektakl obejmował orkiestrę na żywo, pokazy LED i liczne zmiany kostiumów. Każdy koncert oferował losowy cover wybierany przez kręcenie butelką — od ABBY przez Shanię Twain po Madonnę.

Część dochodu z każdego sprzedanego biletu trafiała do Sabrina Carpenter Fund (via PLUS1). Na europejskim etapie (marzec–kwiecień 2025) Carpenter wyprzedała areny w Dublinie, Londynie (The O2), Berlinie, Amsterdamie, Kopenhadze, Sztokholmie i Paryżu, dodając dodatkowe daty z powodu ogromnego popytu.

Współprace z markami warte fortunę

Wraz z eksplozją popularności Sabrina Carpenter stała się jedną z najbardziej pożądanych twarzy w świecie brandingu. Jej portfolio współprac jest imponujące — choć kilka marek często przypisywanych jej w internecie nie ma potwierdzenia w oficjalnych źródłach.

Potwierdzone, kluczowe partnerstwa obejmują Redken (L’Oréal), gdzie Carpenter została pierwszą w historii globalną ambasadorką marki we wrześniu 2024 roku. Redken sponsorował również jej amerykańską trasę koncertową. Współpraca ze SKIMS (marka Kim Kardashian) w kwietniu 2024 wygenerowała bardzo duży rozgłos medialny.

Dunkin’ stworzył z nią limitowany napój „Sabrina’s Brown Sugar Shakin’ Espresso” (grudzień 2024), a w lutym 2026 Carpenter zadebiutowała w reklamie Pringles podczas Super Bowl. Jej linia zapachów ze Scent Beauty (Sweet Tooth, Caramel Dream, Cherry Baby) okazała się sukcesem komercyjnym, a sam zapach Sweet Tooth został nominowany przez Fragrance Foundation Awards.

Victoria’s Secret stworzyła dla niej serię niestandardowych body na trasę koncertową. Prada Beauty związała się z nią wizerunkowo, a produkty marki pojawiały się także w teledyskach i materiałach promocyjnych. Do listy współprac i akcji promocyjnych dochodzą jeszcze między innymi Samsung, Absolut Vodka & Kahlúa, Versace, Marc Jacobs, Erewhon, Fortnite, Cash App czy MTA New York City Transit, dla którego Carpenter nagrała komunikaty w metrze.

Szacunki wartości netto Sabriny Carpenter różnią się znacząco w zależności od źródła, dlatego wszelkie konkretne wyliczenia należy traktować ostrożnie.

Kontrowersje, które rozgrzały internet

Kariera Sabriny Carpenter jest nieodłącznie związana z kontrowersją — i to na wielu frontach jednocześnie. Najbardziej trwałą debatą jest pytanie o adekwatność jej treści do wieku fanów. Jako gwiazda Disney Channel zbudowała bazę odbiorców wśród nastolatków i dzieci, ale jej dorosła twórczość jest jednoznacznie erotyczna — co regularnie oburza część rodziców.

Teledysk do „Feather” (październik 2023), nakręcony w kościele Zwiastowania Najświętszej Marii Panny na Brooklynie, wywołał burzę, gdy biskup Robert Brennan oświadczył, że jest „oburzony” treściami „brutalnymi i seksualnie prowokacyjnymi”. Proboszcz, który zezwolił na zdjęcia, został pozbawiony obowiązków administracyjnych. Późniejsze doniesienia medialne połączyły tę sprawę z szerszą kontrolą finansów parafii i dodatkowymi kontrowersjami wokół jej zarządzania. Carpenter skomentowała to później na koncercie w Madison Square Garden żartobliwą uwagą o tym, że „doprowadziła do postawienia burmistrza w stan oskarżenia”.

„Trasa koncertowa Short n’ Sweet stała się szeroko komentowana w mediach społecznościowych ze względu na odważną i prowokacyjną oprawę sceniczną. Kluczowym momentem każdego występu jest wykonanie utworu „Juno” – nawiązując do tekstu piosenki o „poszukiwaniu nowych pozycji”, Carpenter na każdym koncercie prezentuje inną, improwizowaną pozę. Choć gesty te mają charakter żartobliwy i nawiązują do estetyki pin-up girls, ich dwuznaczność budzi emocje.

Podczas marcowych koncertów w 2025 roku, m.in. w Paryżu i Sztokholmie, choreografia stała się jeszcze bardziej ekspresyjna. Artystka, w interakcji z tancerzami, wykorzystuje elementy teatru tańca, które w krótkich, wiralowych fragmentach krążących w sieci, mogą być interpretowane jako symulacja aktów seksualnych. Wzbudziło to dyskusję na temat granic prowokacji w muzyce pop – podczas gdy młodsi fani widzą w tym świadome budowanie wizerunku dorosłej i pewnej siebie artystki, część opinii publicznej oraz rodziców obecnych na koncertach krytykuje te fragmenty jako zbyt dosłowne i nieodpowiednie dla młodszej części widowni. Te kilkusekundowe, dynamiczne sceny stały się znakiem rozpoznawczym trasy, dzieląc odbiorców na entuzjastów artystycznej wolności Sabriny i przeciwników jej coraz odważniejszego wizerunku.

Osobnym rozdziałem były improwizowane outro do „Nonsense” — przez ponad sto koncertów Carpenter śpiewała coraz bardziej pikantne teksty nawiązujące do seksu, dostosowane do każdego miasta. Na występie w BBC Radio 1 Live Lounge zażartowała, że „BBC oznacza coś innego w Ameryce” — a nagranie w późniejszej wersji zostało opublikowane bez tego fragmentu. Na BBC Radio 1 Big Weekend w maju 2024, mimo prośby o „treści PG”, ponownie zagrała podobnym dwuznacznym humorem.

Brytyjscy producenci muzyczni Pete Waterman i Matt Stock publicznie skrytykowali Carpenter w styczniu 2025 roku. Waterman powiedział „The Sun”: „Widzieć Sabrinę Carpenter ubraną jak mała dziewczynka jest dość obraźliwe. Ona tego nie potrzebuje. Ma wielki talent.” Carpenter odpowiedziała, nazywając ich opinie „totalnie regresywnymi” i porównała się do linii artystek, które zawsze były krytykowane za seksualność: „W pierwszej dekadzie XXI wieku to była Rihanna, w latach 90. Britney Spears, w 80. Madonna — a teraz jestem ja.”

Kontrowersje wokół okładki albumu „Man’s Best Friend” (2025), przedstawiającej Carpenter na czworakach, gdy beztwarzowy mężczyzna ciągnie ją za włosy, doprowadziły do szerokiej debaty w mediach. Część komentatorek argumentowała, że problem nie leży w seksualności samej w sobie, lecz w estetyce podporządkowania i przemocy wobec kobiet.

Coachella 2026: „SABRINAWOOD” i moment koronacji

Na Coachelli 2024 Carpenter złożyła obietnicę: „Coachella, zobaczymy się tutaj, gdy będę headlinerką.” Dokładnie dwa lata później, w kwietniu 2026 roku, dotrzymała słowa — jako jedna z headlinerek jubileuszowej edycji festiwalu.

Jej 95-minutowy set nosił tytuł „SABRINAWOOD” — stylizowany na vintage Hollywood, z makietą wzgórz Hollywood Hills i własnym napisem „Sabrinawood” w tle. Carpenter nosiła kilka niestandardowych kreacji Diora, a występ był szeroko opisywany jako symboliczny moment wejścia do absolutnej ekstraklasy popu.

Koncert otworzył „House Tour” (z albumu „Man’s Best Friend”), a wśród kluczowych momentów znalazły się „Manchild” z tancerzami przebranymi za pudle i dalmatyńczyki, premiera na żywo „We Almost Broke Up Again Last Night”, dyskotekowa wersja „Feather” z interludium nawiązującym do „Copacabany”, oraz zamykająca sekwencja „Juno” → „Espresso” → „Goodbye”. Zamiast gości muzycznych Carpenter postawiła na aktorskie cameo: Sam Elliott, Susan Sarandon, Will Ferrell i Samuel L. Jackson.

Billboard nazwał występ „supergwiazdorskim show na poziomie headlinera”, a Hollywood Reporter opisał go jako potwierdzenie „jej statusu jednej z największych performerek popu”. Po festiwalu viralowo rozeszła się też krótka interakcja Carpenter z publicznością, dotycząca zaghrouty — tradycyjnego arabskiego okrzyku radości — za którą artystka później przeprosiła, tłumacząc, że w tamtym momencie nie rozpoznała, co słyszy.

Barry Keoghan i życie uczuciowe pod mikroskopem

Historia miłosna Sabriny z irlandzkim aktorem Barrym Keoghanem stała się jedną z najgłośniej komentowanych relacji w pop-kulturze 2024 roku. Parę po raz pierwszy zauważono razem na Paris Fashion Week we wrześniu 2023, oficjalnie potwierdzili związek na afterparty Vanity Fair po Oscarach w lutym 2024, a na Met Gali w maju 2024 pojawili się jako para. Keoghan zagrał partnera Sabriny w teledysku do „Please Please Please” i towarzyszył jej na Coachelli 2024.

Związek zakończył się w grudniu 2024 roku. Źródła cytowane przez media mówiły o „przerwie” spowodowanej napiętymi grafikami, ale pojawiły się też niepotwierdzone plotki o niewierności Keoghana z influencerką Breckie Hill. To, co nastąpiło potem, było bolesne — fani Carpenter masowo zaatakowali Keoghana w mediach społecznościowych. Aktor usunął Instagram i napisał na X: „Mogę znosić tylko tyle. Moje imię było ciągane po internecie w absolutnych kłamstwach, nienawiści, obrzydliwych komentarzach o moim wyglądzie, charakterze, o tym, jakim jestem rodzicem.” W marcu 2026 w wywiadzie przyznał, że nagonka bardzo mocno odbiła się na jego samopoczuciu.

Wcześniejsze związki Carpenter obejmowały Bradley’a Stevena Perry’ego (2014–2015, gwiazda Disneya), Joshuę Bassetta (2020–2021, katalizator trójkąta miłosnego z Rodrigo) i Griffina Glucka (krótki związek). W 2025–2026 Carpenter wydaje się być singielką.

Nagrody i rekordy: od Grammy po rekordy list przebojów

Dorobek nagrodzony Sabriny Carpenter jest imponujący i wciąż rośnie. Do kwietnia 2026 roku artystka zdobyła między innymi:

• 2 nagrody Grammy (67. ceremonia, luty 2025): Best Pop Solo Performance („Espresso”) i Best Pop Vocal Album („Short n’ Sweet”). Na 68. ceremonii w 2026 roku otrzymała kolejne nominacje w najważniejszych kategoriach.
• nagrody MTV VMA, w tym Song of the Year 2024 za „Espresso”.
• BRIT Awards 2025: Global Success Award za dominację na brytyjskich listach.
• nagrody iHeartRadio Music Awards oraz Kids’ Choice Awards związane z sukcesem ery „Short n’ Sweet”.

Na listach przebojów Carpenter ustanowiła rekordy porównywalne z największymi gwiazdami popu: jako pierwsza solistka, której trzy pierwsze hity top-5 na Hot 100 pojawiły się jednocześnie od czasu Beatlesów, jako pierwsza kobieta w historii UK z jednoczesnym numerem jeden na liście albumów i singli przy równoczesnym zajęciu miejsc 1, 2 i 3 na liście singli, oraz jako jedna z największych dominatorek brytyjskiego rynku muzycznego 2024 roku.

Ikona stylu o wzroście 152 centymetrów

Przy wzroście zaledwie 152 cm Sabrina Carpenter stała się jedną z najważniejszych ikon mody w branży muzycznej. Jej styl czerpie z kultury pin-up lat 60., klasycznego Hollywood i nowoczesnej kobiecości — łącząc hiper-kobiece sylwetki (gorsety, mini sukienki, koronki) z odważnymi detalami. Pastelowe kolory — miękki róż, błękit, biel — symbolizują pozorną niewinność, którą Carpenter konsekwentnie podważa prowokacyjnym stylingiem.

Jej blond grzywka i sprężyste loki stały się rozpoznawalnym elementem wizerunku — a charakterystyczna estetyka Carpenter była szeroko komentowana zarówno przez media modowe, jak i fanów. Na Met Gali 2024 pojawiła się w kreacji Oscar de la Renta, na VMA 2024 w vintage’owym Bob Mackie, a na Grammy 2025 w lodowoniebieskiej satynowej sukni JW Anderson — momencie, który media opisywały jako jedną z najmocniejszych stylizacji wieczoru.

Jej obecność w mediach społecznościowych potwierdza status globalnej ikony: gromadzi dziesiątki milionów obserwujących na Instagramie, TikToku i YouTubie, a jej łączna publiczność cross-platformowa przekracza 100 milionów odbiorców.

Trump, White House, ICE i polityczna burza

W grudniu 2025 roku Carpenter znalazła się w centrum skandalu politycznego, którego nie mogła przewidzieć. Biały Dom opublikował na X film pokazujący funkcjonariuszy ICE podczas nalotów imigracyjnych — z podkładem muzycznym piosenki Carpenter „Juno”. Reakcja artystki była natychmiastowa i jednoznaczna: „Ten film jest zły i obrzydliwy. Nigdy nie angażujcie mnie ani mojej muzyki w waszą nieludzką agendę”. Biały Dom odpowiedział sarkastycznie, cytując tytuły jej albumów, a następnie opublikował zmanipulowany klip z jej występu na SNL, który później został usunięty.

Co dalej? Przyszłość krótkiej królowej popu

W 2025 roku Carpenter wydała siódmy album studyjny „Man’s Best Friend”, który także zadebiutował na szczycie Billboard 200, a singiel „Manchild” zadebiutował na 1. miejscu Hot 100. Na 68. ceremonii Grammy album otrzymał liczne nominacje. Jej nadchodzący film „Alicja w Krainie Czarów” dla Universal Pictures (reżyseria Lorene Scafaria, produkcja Marc Platt) będzie jej pierwszą główną rolą w dużej produkcji filmowej.

Sabrina Carpenter w 2026 roku to artystka, która jednocześnie dominuje listy przebojów, wyprzedaje areny, headlinuje największe festiwale świata i prowokuje debaty o granicach seksualności w popie — przy tym wszystkim zachowując poczucie humoru i dystans do samej siebie. Jej droga z piwnicy w Quakertown na szczyt Coachelli to historia, która wciąż się rozwija.