Gwiazdy

RAYE: od songwriterki zamkniętej w kontrakcie do jednej z najważniejszych brytyjskich artystek XXI wieku

Gwiazdy · Muzyka · R&B · Soul · Pop

Przez siedem lat RAYE miała kontrakt z jedną z największych wytwórni muzycznych świata, pisała utwory dla Beyoncé i innych wielkich nazwisk, śpiewała w przebojach docierających do milionów ludzi i jednocześnie nie mogła wydać własnego debiutanckiego albumu. W 2021 roku przestała milczeć. Publicznie powiedziała, że muzyka, którą tworzyła, leży w folderach i czeka na zgodę ludzi decydujących, czy jest wystarczająco dobra. Kilka tygodni później była niezależną artystką. Dwa lata później „Escapism.” zostało jej pierwszym brytyjskim numerem jeden. Rok później RAYE zdobyła sześć BRIT Awards podczas jednego wieczoru, ustanawiając rekord imprezy.

Gdyby jej historia skończyła się w tym miejscu, już byłaby jedną z najlepszych opowieści o odzyskaniu artystycznej wolności we współczesnym popie. Ale RAYE nie potraktowała niezależności jako celu. Potraktowała ją jako początek. My 21st Century Blues. pokazało artystkę, której wcześniejszy wizerunek – wokalistki od klubowych przebojów – był zaledwie jednym fragmentem znacznie większej muzycznej osobowości. Jazz, R&B, blues, gospel, pop, hip-hop, elektronika i orkiestra zaczęły istnieć obok siebie bez pytania, do którego gatunku powinien należeć kolejny singiel.

Jeszcze większy rozmach przyniósł drugi album. THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE., wydany 27 marca 2026 roku, liczy siedemnaście utworów, został pomyślany jako podróż przez cztery „pory roku” i prowadzi od ciemności ku światłu. W nagraniach pojawiają się Hans Zimmer, Al Green, dziadek RAYE oraz jej siostry Amma i Absolutely. Album stał się pierwszym numerem jeden RAYE na brytyjskiej liście albumów i trafił na shortlistę Mercury Prize 2026.[1]

To już nie jest historia artystki, która udowodniła dawnej wytwórni, że się myliła. RAYE dawno przestała potrzebować takiego dowodu. Dziś ciekawsze jest coś zupełnie innego: jak daleko może pójść osoba, która po latach dostosowywania się do cudzych oczekiwań wreszcie może decydować o każdym szczególe własnej muzyki.

RAYE w skrócie

  • Pełne imię i nazwisko: Rachel Agatha Keen
  • Pseudonim artystyczny: RAYE
  • Data urodzenia: 24 października 1997 roku
  • Miejsce urodzenia: Tooting, Londyn
  • Dorastała: w południowym Londynie, przede wszystkim w rejonie Croydon
  • Pochodzenie rodzinne: ojciec jest Anglikiem, matka ma korzenie ghańskie i szwajcarskie
  • Zawód: piosenkarka, songwriterka, producentka
  • Edukacja: BRIT School – szkołę opuściła przed ukończeniem pełnego programu
  • Najważniejsze wczesne projekty: Welcome to the Winter, Second, Side Tape, Euphoric Sad Songs
  • Albumy: My 21st Century Blues. (2023), THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. (2026)
  • Najważniejsze utwory: „Escapism.”, „Oscar Winning Tears.”, „Hard Out Here.”, „Black Mascara.”, „Ice Cream Man.”, „Worth It.”, „Prada”, „Genesis.”, „WHERE IS MY HUSBAND!”, „Nightingale Lane.”, „I Know You’re Hurting.”
  • Pisała utwory m.in. dla: Beyoncé, Little Mix, John Legend, Charli XCX, Ellie Goulding, Rita Ora, Mabel, Hailee Steinfeld i Jennifer Lopez
  • Najważniejszy przełom: opuszczenie Polydor Records w 2021 roku i rozpoczęcie kariery niezależnej
  • BRIT Awards 2024: rekordowe sześć nagród podczas jednej ceremonii
  • Grammy: cztery nominacje w dotychczasowej karierze; w 2026 roku „Ice Cream Man.” otrzymało specjalne wyróżnienie Harry Belafonte Best Song for Social Change Award
  • Mercury Prize: nominowane zostały oba jej albumy studyjne
  • Drugi album: THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. – numer jeden UK Albums Chart
  • Planowany trzeci album: And Then She Fell in Love; RAYE zapowiada, że zacznie go pisać dopiero wtedy, gdy sama się zakocha
  • Co ją wyróżnia: niezwykła wszechstronność wokalna, jazzowe i gospelowe korzenie, bezkompromisowy songwriting, artystyczna niezależność oraz zdolność łączenia klasycznego brzmienia z bardzo współczesnym popem.

Rachel Agatha Keen – dziewczyna z południowego Londynu

RAYE urodziła się jako Rachel Agatha Keen 24 października 1997 roku w Tooting w południowym Londynie. Jej rodzice poznali się w kościele: matka Sarah śpiewała w chórze, a ojciec Paul grał i prowadził muzykę. Rodzina początkowo mieszkała w Pollards Hill, później przeprowadziła się w okolice Croydon, z którym przyszła artystka bardzo mocno się utożsamia.[2]

Jej pochodzenie jest równie wielowarstwowe jak późniejsza muzyka. Ojciec pochodzi z Yorkshire, a matka ma korzenie ghańskie i szwajcarskie. Sama RAYE wielokrotnie podkreślała dumę z tej mieszanej tożsamości. Jej szwajcarski dziadek pochodził z Appenzell i pracował w Ghanie, gdzie poznał przyszłą babcię artystki.[3]

W domu muzyka nie była szczególnym wydarzeniem. Była codziennością. Gospel w kościele, jazz, neo-soul, kolekcja płyt ojca, pop lat 80. i muzyka radiowa mieszały się ze sobą od dzieciństwa. Późniejsza niechęć RAYE do zamknięcia się w jednym gatunku nie jest więc artystycznym kaprysem dorosłej gwiazdy. Tak właśnie słyszała świat od początku.

Kościół, gospel, jazz i pierwsze lekcje muzyki

Jednym z najważniejszych muzycznych miejsc dzieciństwa RAYE był kościół. Ojciec grał na instrumentach klawiszowych i prowadził muzykę, matka śpiewała, a mała Rachel obserwowała dorosłych podczas nabożeństw. W późniejszych wywiadach wspominała, że gospel było jednym z pierwszych języków muzycznych, jakie poznała.[4]

Gospel tłumaczy wiele z tego, co później będzie można usłyszeć w jej głosie: zamiłowanie do rozbudowanych harmonii, call and response, ogromnych kulminacji oraz sposobu śpiewania, w którym techniczna kontrola nie zabija emocji. Kiedy na koncertach RAYE przechodzi od niemal szeptanej frazy do pełnego, dramatycznego wokalu, słychać tradycję muzyki, w której głos ma nie tylko poprawnie wykonać melodię, ale coś przekazać.

Obok gospel był jazz. Billie Holiday, Nina Simone i później Amy Winehouse tworzą ważny kontekst jej stylu, podobnie jak bardziej współczesny neo-soul Jill Scott. RAYE od dzieciństwa lubiła również wielki pop. Właśnie dlatego jej muzyka nie brzmi jak próba „uszlachetnienia” popu jazzem. Dla niej te światy nigdy nie musiały ze sobą walczyć.

Pierwsza piosenka w wieku siedmiu lat

Według wspomnień RAYE zaczęła pisać niezwykle wcześnie. Jedną z pierwszych piosenek stworzyła około siódmego roku życia po zobaczeniu osoby w kryzysie bezdomności. Już jako dziecko próbowała więc wykorzystać muzykę do opisania czegoś, co wydawało jej się niesprawiedliwe albo trudne do zrozumienia.[5]

Około dziesiątego roku życia powiedziała ojcu, że chce zawodowo zajmować się muzyką. Nie był to więc plan stworzony przez rodziców próbujących zbudować karierę dziecka. Przeciwnie – rodzina długo traktowała jej ambicje jak pasję niezwykle zdeterminowanej córki.

W wieku nastoletnim RAYE zaczęła produkować muzykę w GarageBandzie. Pojawiły się pierwsze sesje, pierwsze kontakty z profesjonalnymi songwriterami i przekonanie, że muzyka nie jest już tylko marzeniem.

BRIT School i szkoła, która okazała się za mała

W wieku czternastu lat RAYE rozpoczęła naukę w BRIT School – jednej z najsłynniejszych brytyjskich szkół artystycznych, do której uczęszczały między innymi Adele i Amy Winehouse. Dla nastolatki z Croydon była to instytucja niemal mityczna. Sama opowiadała, że już jako dziecko mówiła ojcu, iż właśnie tam chce się dostać.[5]

Nie została jednak do końca programu. Po około dwóch latach odeszła. Później tłumaczyła, że czuła się ograniczona sposobem, w jaki próbowano uczyć wielu młodych twórców jednej metody pisania.[5]

To drobny epizod, który z dzisiejszej perspektywy wygląda niemal symbolicznie. Cała późniejsza historia RAYE będzie przecież historią osoby wyjątkowo źle znoszącej sytuację, w której ktoś inny próbuje jej powiedzieć, jak powinna tworzyć.

Profesjonalna songwriterka, zanim większość ludzi wybiera kierunek studiów

RAYE bardzo wcześnie zaczęła uczestniczyć w profesjonalnych sesjach pisania piosenek. Recording Academy podaje, że pracowała jako songwriterka już od około czternastego roku życia, a pierwszy kontrakt wydawniczy podpisała jako szesnastolatka.[6]

To doświadczenie jest kluczowe dla zrozumienia jej późniejszej pozycji. Zanim świat zaczął zwracać uwagę na skalę jej wokalu, RAYE przez lata uczyła się konstrukcji piosenki. Wiedziała, jak zbudować hook. Jak skrócić historię. Jak zmienić melodię tak, żeby zdanie zaczęło działać. Jak pisać dla osoby o zupełnie innym głosie niż jej własny.

Z czasem songwriting stał się również sposobem finansowania kariery, której sama nie mogła rozwijać w takim kierunku, jak chciała. To jeden z największych paradoksów historii RAYE: przemysł uznawał ją za wystarczająco dobrą, by pisała piosenki dla największych artystów świata, ale przez lata nie dawał jej możliwości wydania własnego pełnego albumu.

„Welcome to the Winter”: pierwsza RAYE, zanim poznał ją mainstream

W 2014 roku RAYE wydała niezależnie EP-kę Welcome to the Winter. Materiał pokazuje młodą artystkę mocniej zanurzoną w R&B i alternatywnych wpływach niż w późniejszym dance-popie, z którym przez kilka lat będzie kojarzona przez szeroką publiczność.

To ważne przy analizowaniu całej kariery. RAYE nie „odkryła” R&B, jazzu czy bardziej eksperymentalnego songwritingu dopiero po odejściu z Polydor. Te elementy istniały wcześniej. Problem polegał raczej na tym, że jej droga przez mainstreamową wytwórnię coraz mocniej kierowała ją do obszaru muzyki tanecznej.

Dance-pop przyniósł jej sukces. Nie był jednak pełnym obrazem tego, kim chciała być.

Polydor: kontrakt, który miał być początkiem

W wieku siedemnastu lat RAYE podpisała czteroalbumowy kontrakt z Polydor Records. Dla młodej artystki był to pozornie moment spełnienia: duża wytwórnia, profesjonalny zespół i możliwość dotarcia do globalnej publiczności.[7]

Tyle że przez następne siedem lat żaden z czterech albumów objętych umową nie został wydany.

To zdanie jest jednym z najważniejszych w całej jej biografii. RAYE nie była artystką, której wytwórnia po prostu nie promowała. W tym samym czasie zdobywała ogromne streamingi, współtworzyła przeboje i regularnie pojawiała się w brytyjskich rankingach. Jej kariera funkcjonowała. Tylko album, który miał być jej własnym pełnym artystycznym komunikatem, wciąż pozostawał w przyszłości.

„Second”, „Side Tape”, „Euphoric Sad Songs” – artystka wydawana w odcinkach

Podczas kontraktu z Polydor RAYE publikowała kolejne mniejsze projekty. Second ukazało się w 2016 roku, Side Tape w 2018, a w 2020 pojawiło się Euphoric Sad Songs.

Materiały pozwalały utrzymać karierę, ale nie zastępowały albumu. RAYE stopniowo rosła jako nazwisko, a jednocześnie czuła, że jej pełna artystyczna tożsamość pozostaje niewidoczna.

Euphoric Sad Songs jest szczególnie ciekawym dokumentem tamtego czasu. Już sam tytuł – euforyczne smutne piosenki – bardzo dobrze opisuje mechanizm dance-popu, który potrafi zamieniać emocjonalny kryzys w muzykę do tańczenia. RAYE jest w tym świecie bardzo dobra. Problem polegał na tym, że nie chciała, żeby był jej jedynym światem.

Jax Jones, Jonas Blue i RAYE, którą publiczność znała z refrenów

Przez pewien czas ogromna część publiczności znała głos RAYE lepiej niż samą RAYE. Pojawiała się w tanecznych przebojach takich jak „You Don’t Know Me” Jaxa Jonesa czy „By Your Side” Jonasa Blue. Później współpracowała również z Davidem Guettą, Joel Corrym, Regardem czy Rudimental.[8]

Był to sukces, ale sukces o specyficznym charakterze. Wokalistka stawała się rozpoznawalna jako osoba zapewniająca fantastyczny refren do produkcji innych twórców. Dla kogoś, kto od dzieciństwa marzył o własnej artystycznej historii, musiało to być coraz bardziej frustrujące.

Największy paradoks polegał na tym, że takie single dostarczały wytwórni kolejnych dowodów komercyjnego potencjału RAYE. Nie prowadziły jednak automatycznie do zgody na album.

Songwriterka Beyoncé, Little Mix, Johna Legenda i innych

Równocześnie rosła jej reputacja songwriterki. Przez lata pisała dla artystów o bardzo różnych głosach i stylistykach. Na liście znajdują się między innymi Beyoncé, Little Mix, Ellie Goulding, John Legend, Rita Ora, Mabel, Hailee Steinfeld, Anitta czy Jennifer Lopez.[6]

W późniejszych latach jej relacja z Beyoncé będzie miała kolejny rozdział. RAYE została współautorką „RIIVERDANCE” z albumu Cowboy Carter, a nagranie znalazło się wśród prac uwzględnionych przy jej nominacji do Grammy 2025 w kategorii Songwriter of the Year, Non-Classical.[9]

RAYE nigdy więc nie była artystką, która najpierw stała się gwiazdą, a dopiero później zaczęła domagać się uznania za pisanie. Songwriting był jej zawodem na długo przed globalnym sukcesem solowym.

Dlaczego RAYE nie chciała być tylko autorką dla innych?

Wielu songwriterów świadomie wybiera karierę za kulisami. Dla RAYE pisanie dla innych nigdy nie było jednak zamiennikiem własnej twórczości. Chciała robić jedno i drugie.

To ważne rozróżnienie. Sukces piosenki napisanej dla Beyoncé może być gigantycznym zawodowym osiągnięciem, ale nie zastępuje możliwości zbudowania albumu o własnym życiu. RAYE miała historie, których nie mogła przekazać cudzym głosem.

Właśnie dlatego wieloletnia niemożność wydania albumu zaczęła być czymś więcej niż problemem strategicznym. Uderzała w podstawową definicję tego, kim chciała być.

2019: rok, o którym RAYE długo nie mówiła wprost

W późniejszych wywiadach RAYE zaczęła otwarcie opisywać okres około 2019 roku jako jeden z najciemniejszych w życiu. Publicznie mówiła o traumatycznych doświadczeniach, problematycznym używaniu alkoholu i narkotyków oraz coraz większym oddaleniu od własnej rodziny.[10]

Ten kontekst jest istotny dla późniejszego My 21st Century Blues., ale należy o nim mówić ostrożnie. RAYE sama zdecydowała, które doświadczenia chce zamienić w sztukę i w jaki sposób chce je nazwać. W jej twórczości pojawia się zarówno trauma przemocy seksualnej, jak i autodestrukcyjne mechanizmy radzenia sobie z bólem.

Muzyka stała się z czasem przestrzenią, w której mogła odzyskiwać kontrolę nad narracją. Nie poprzez udawanie, że trudne wydarzenia nie miały miejsca, ale poprzez samodzielne zdecydowanie, w jaki sposób zostaną opowiedziane.

2021: moment, w którym przestała być „grzeczną gwiazdą”

Pod koniec czerwca 2021 roku napięcie eksplodowało publicznie. RAYE napisała w mediach społecznościowych, że od 2014 roku pozostaje związana czteroalbumową umową i wciąż nie pozwolono jej wydać ani jednego albumu. Pisała o muzyce leżącej w folderach, o latach pracy i o konieczności ciągłego udowadniania, że jest wystarczająco dobra.[7]

To był niezwykły gest, ponieważ artyści związani kontraktami bardzo rzadko publicznie opisują konflikt z wytwórnią w czasie rzeczywistym. Zwykle dowiadujemy się o takich napięciach po latach, kiedy wszystkie dokumenty są już podpisane, a relacja zakończona.

RAYE nie wiedziała, jak zakończy się jej bunt. Wiedziała jedynie, że dotychczasowa sytuacja stała się dla niej nie do utrzymania.

Odejście z Polydor i pierwszy dzień jako niezależna artystka

W lipcu 2021 roku Polydor i RAYE rozstali się. Po siedmiu latach podpisała w mediach społecznościowych jeden z najważniejszych komunikatów w karierze: od dziś jest niezależną artystką.[7]

Wolność nie rozwiązała automatycznie wszystkich problemów. Nie było już dużej wytwórni finansującej każdy element kampanii. Ryzyko stało się realne, a część własnych projektów RAYE i jej rodzina musieli finansować samodzielnie.

Ale zmieniła się fundamentalna rzecz: nikt nie mógł już powiedzieć jej, że album musi poczekać.

„Hard Out Here.” – pierwszy komunikat nowej RAYE

Po odzyskaniu niezależności RAYE nie wróciła po prostu do tego samego rodzaju popu, tylko wydawanego pod inną marką. Zaczęła przebudowywać własny język.

„Hard Out Here.” brzmiało jak deklaracja. Było bardziej ostre, brudniejsze i wyraźnie mniej zainteresowane tym, czy zmieści się pomiędzy dwoma tanecznymi przebojami w radiu.

To właśnie wtedy słuchacz mógł po raz pierwszy w pełni zobaczyć skalę różnicy pomiędzy RAYE jako skuteczną wokalistką mainstreamowego dance-popu a RAYE jako autorką całego świata.

„Black Mascara.” i rozpad jednego popowego wizerunku

„Black Mascara.” nadal wykorzystywało elementy muzyki klubowej, ale zamiast służyć beztroskiej euforii, klubowe brzmienie zostało połączone z emocjonalnym ciężarem. To jeden z elementów charakterystycznych dla RAYE: gatunek nigdy nie determinuje tematu.

Jazz może mówić o seksie. Dance może mówić o traumie. R&B może być komediowe. Pop może przechodzić w orkiestrację, a orkiestracja w spoken word.

Po odejściu z wytwórni RAYE przestała potrzebować jednego spójnego formatu singla. Spójnością stała się ona sama.

„Escapism.” – piosenka, która wszystko zmieniła

Pod koniec 2022 roku ukazało się „Escapism.” z udziałem 070 Shake. Utwór opowiada o próbie zagłuszenia bólu po rozstaniu poprzez nocne życie i autodestrukcyjne zachowania. Jest mroczny, chaotyczny i strukturalnie znacznie mniej przewidywalny niż typowy radiowy przebój.[11]

I właśnie ta piosenka stała się pierwszym solowym wielkim przełomem RAYE.

TikTok pomógł rozpędzić zainteresowanie, ale nie był jedyną przyczyną. Utwór miał już wszystko, czego potrzebował: charakterystyczny rytm, natychmiast rozpoznawalną narrację i wokal, który przechodzi pomiędzy śpiewem, mówieniem i niemal aktorską interpretacją.

W styczniu 2023 roku „Escapism.” osiągnęło pierwsze miejsce UK Singles Chart – pierwsze w karierze RAYE jako głównej artystki.[11]

Numer jeden, który był czymś więcej niż wynikiem na liście

W zwykłej historii kariery numer jeden jest sukcesem komercyjnym. W przypadku RAYE miał dodatkowe znaczenie.

Przez lata słyszała, że jej własna artystyczna wizja nie jest wystarczająco bezpieczna, żeby zainwestować w pełny album. Tymczasem jedna z pierwszych piosenek nagranych po odzyskaniu niezależności – właśnie ta mniej grzeczna, ciemniejsza i mniej dostosowana do wcześniejszego formatu – została jej największym przebojem.

RAYE komentowała wówczas, że to dowód, iż artysta powinien ufać sobie.[11]

Nie dlatego, że artysta zawsze ma rację.

Dlatego, że nikt inny nie może odkryć za niego własnego głosu.

„My 21st Century Blues.” – album, który czekał prawie dekadę

3 lutego 2023 roku ukazał się debiutancki album My 21st Century Blues. Sam fakt, że na debiut artystki o tak rozbudowanym katalogu trzeba było czekać do jej 25. roku życia, dobrze pokazuje niezwykłość tej historii.

Płyta zadebiutowała na drugim miejscu brytyjskiej listy albumów.[12]

Ważniejsze było jednak to, co znajdowało się w środku. RAYE zbudowała album, którego wcześniej prawdopodobnie nie pozwolono by jej wydać w takiej formie. Jazz styka się z elektroniką, pop z bluesem, klasyczne smyczki z beatami, a teatralne interludia z niezwykle bezpośrednimi wyznaniami.

To nie jest album artystki próbującej znaleźć jeden gatunek.

To album artystki udowadniającej, że nie potrzebuje jednego.

„Oscar Winning Tears.” i RAYE jako aktorka wokalna

Jedną z największych sił RAYE jest sposób interpretowania własnych piosenek. Technicznie posiada ogromne możliwości, ale sam zakres głosu nie tłumaczy jej wyjątkowości. Znacznie ważniejsze jest to, jak bardzo potrafi zmieniać osobowość wokalu.

W „Oscar Winning Tears.” brzmi jak osoba stojąca jedną nogą w klubie jazzowym, drugą w teatrze, a trzecią – gdyby fizyka na to pozwalała – we współczesnym R&B. Wokal jest narzędziem narracji. Czasem zdanie zostaje wyśpiewane pięknie, a czasem celowo niemal wyrzucone z siebie.

To powód, dla którego jej koncerty potrafią zmieniać piosenki znane ze streamingu w zupełnie inne doświadczenia.

„Ice Cream Man.” – piosenka, o której nie da się pisać jak o zwykłym singlu

„Ice Cream Man.” jest jednym z najtrudniejszych i najważniejszych utworów w katalogu RAYE. Artystka publicznie opisywała go jako piosenkę czerpiącą z doświadczeń przemocy seksualnej i odnoszącą się również do problemu nadużyć w branży muzycznej.[13]

Nie jest to utwór zaprojektowany po to, żeby zapewnić słuchaczowi komfort. RAYE odzyskuje w nim narrację, której przez wiele lat nie była gotowa wypowiedzieć publicznie.

W 2026 roku Recording Academy przyznała „Ice Cream Man.” Harry Belafonte Best Song for Social Change Award – specjalne wyróżnienie honorujące twórców muzyki poruszającej ważne problemy społeczne.[13]

Warto tutaj doprecyzować jedną rzecz: nagroda jest specjalnym wyróżnieniem Recording Academy, a nie konkurencyjną statuetką Grammy w jednej z regularnych kategorii.

„Body Dysmorphia.”, „Environmental Anxiety.” i tematy, których pop nie zawsze chce dotykać

My 21st Century Blues. nie ogranicza się do relacji romantycznych. RAYE podejmuje także tematy związane z własnym obrazem ciała, presją wyglądu i lękiem związanym ze stanem współczesnego świata.

Sam tytuł albumu jest bardzo trafny. „Blues XXI wieku” nie musi oznaczać jednego konkretnego dramatu. Jest zbiorem nowoczesnych napięć: telefonu, internetu, samotności, seksu, używek, przemocy, presji sukcesu, porównywania ciała i poczucia, że świat zmierza w niepokojącym kierunku.

RAYE korzysta z bardzo starej tradycji artystycznej – przetwarzania cierpienia w muzykę – ale umieszcza ją w rzeczywistości współczesnej młodej kobiety.

RAYE bez moralizowania własnej bohaterki

Jedną z najciekawszych cech albumu jest brak potrzeby prezentowania narratorki jako osoby zawsze podejmującej dobre decyzje. Bohaterka My 21st Century Blues. czasem wie, że robi coś autodestrukcyjnego. Czasem właśnie o tym jest piosenka.

To ważne. Pop często wymaga, żeby kobieca autobiografia zakończyła się czytelną lekcją: zostałam skrzywdzona, ale dziś jestem silniejsza. RAYE nie zawsze daje tak eleganckie domknięcie.

Czasem człowiek wie, co jest złe, i nadal to robi.

Właśnie ta nieporządna szczerość sprawia, że jej piosenki brzmią bardziej jak życie niż komunikat motywacyjny.

„Prada” – drugie życie starszej piosenki

W 2023 roku kolejny ogromny przebój przyszedł z dość nietypowej strony. Producent cassö przygotował wersję wykorzystującą materiał z wcześniejszego „Ferrari Horses” D-Block Europe i RAYE. Tak powstała „Prada” – utwór, który szybko stał się jednym z największych europejskich hitów klubowych.

To ciekawy element jej historii. Po odzyskaniu wolności RAYE wcale nie odrzuciła muzyki tanecznej. Nie chodziło przecież o to, że dance był „złym” gatunkiem, który narzuciła jej wytwórnia. Problemem była konieczność bycia wyłącznie jedną wersją artystki.

RAYE może nagrać jazzową balladę i hit klubowy.

Wolność polega na tym, że obie decyzje są jej.

„My 21st Century Symphony”: Royal Albert Hall i album, który urósł do rozmiaru orkiestry

Jesienią 2023 roku RAYE wykonała materiał z debiutanckiej płyty w londyńskim Royal Albert Hall, przy wsparciu orkiestry i chóru. Projekt został później wydany jako My 21st Century Symphony (Live at the Royal Albert Hall).

To wykonanie pokazało, jak naturalnie jej muzyka zachowuje się poza standardowym popowym formatem. Utwory nie są skonstruowane wyłącznie na produkcyjnych sztuczkach studyjnych. Można je przepisać na orkiestrę i nadal zachowują emocjonalne centrum.

Film koncertowy Live at the Royal Albert Hall otrzymał później nominację do Grammy 2026 w kategorii Best Music Film.[14]

BRIT Awards 2024: wieczór, który przeszedł do historii

2 marca 2024 roku RAYE weszła na galę BRIT Awards jako rekordzistka jeszcze przed rozpoczęciem ceremonii. Otrzymała siedem nominacji – więcej niż jakikolwiek wykonawca w jednym roku w historii BRITs.[15]

Wieczór skończyła z sześcioma statuetkami.

Zdobyła między innymi Artist of the Year, Album of the Year za My 21st Century Blues., Song of the Year za „Escapism.”, Best New Artist, R&B Act i Songwriter of the Year.[15]

Sześć zwycięstw podczas jednej gali ustanowiło nowy rekord BRIT Awards.

Trudno wymyślić bardziej filmowe domknięcie historii artystki, której przez siedem lat nie pozwalano wydać albumu.

Babcia Agatha i jeden z najbardziej wzruszających momentów BRITs

Odbierając nagrodę za Album of the Year, RAYE zaprosiła na scenę swoją babcię Agathę. Obraz artystki obejmującej babcię z jedną z najważniejszych brytyjskich nagród muzycznych stał się jednym z symbolicznych momentów wieczoru.[16]

Rodzina ma w historii RAYE ogromne znaczenie. Po odejściu z wytwórni to właśnie najbliżsi stali się częścią systemu, który pomagał budować karierę niezależną. Ojciec uczestniczył w procesie zarządzania karierą, siostry również rozwijają własne projekty muzyczne, a religijna i muzyczna historia rodziny stale wraca w jej opowieści.

Triumf BRITs nie był więc przedstawiany jako historia samotnej jednostki, która wygrała przeciwko wszystkim. RAYE doskonale wie, ile osób musiało utrzymywać ją przy życiu – dosłownie i metaforycznie – kiedy kariera wyglądała zupełnie inaczej.

Songwriter of the Year – pierwsza kobieta z tym wyróżnieniem

Jedną z najważniejszych nagród tamtego wieczoru – a właściwie przyznaną jeszcze przed główną ceremonią – było Songwriter of the Year. BRITs ustanowiły kategorię dopiero kilka lat wcześniej, a RAYE została pierwszą kobietą, która ją otrzymała.[17]

To wyróżnienie miało szczególną wagę właśnie ze względu na wcześniejszą historię jej kariery. Songwriting nie był dodatkiem do sukcesu RAYE. Był fundamentem, który pozwalał jej przetrwać lata, gdy własny album pozostawał zablokowany.

Branża wreszcie oficjalnie nagrodziła umiejętność, z której korzystała od nastoletnich lat.

Grammy 2025: Ameryka zaczyna dostrzegać RAYE

W 2025 roku RAYE otrzymała swoje pierwsze nominacje do Grammy. Została nominowana jako Best New Artist oraz Songwriter of the Year, Non-Classical. Otrzymała też nominację związaną z pracą przy albumie Algorithm Lucky Daye’a.[18]

Recording Academy zwróciła uwagę na niezwykły fakt: RAYE była pierwszą osobą nominowaną w jednym roku zarówno jako Best New Artist, jak i Songwriter of the Year, Non-Classical.[9]

W tym paradoksie znów widać specyfikę jej kariery. „Nowa artystka” była zawodową songwriterką przez ponad dekadę.

Nowa była przede wszystkim dla amerykańskiego mainstreamu.

„Genesis.” – piosenka, która nie chciała mieścić się w trzech minutach

W 2024 roku RAYE wydała „Genesis.” – rozbudowany utwór podzielony na części, wyraźnie odrzucający przekonanie, że współczesna piosenka powinna być możliwie krótka, łatwa do streamowania i natychmiastowa.

To kolejny ważny etap po debiucie. RAYE mogła po „Escapism.” próbować stworzyć drugi identyczny hit. Zamiast tego wykorzystywała rosnącą pozycję do poszerzania formy.

Im większy odnosi sukces, tym mniej jej muzyka przypomina produkt projektowany przez komisję.

Hans Zimmer, „Mother Nature” i spotkanie dwóch filmowych temperamentów

RAYE współpracowała także z Hansem Zimmerem przy „Mother Nature”, utworze związanym z serialem przyrodniczym Planet Earth III. Współpraca wydaje się naturalna, ponieważ oboje lubią muzykę funkcjonującą w dużej skali.[9]

Zimmer wróci jeszcze później przy drugim albumie RAYE. Ich wspólne „Click Clack Symphony.” stanie się jednym z utworów THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE..

To kolejny przykład tego, jak szybko po odzyskaniu wolności poszerzył się zakres jej możliwości. Artystka wcześniej naciskana, żeby produkować radiowe single, kilka lat później pracuje z jednym z najbardziej znanych kompozytorów filmowych świata.

„WHERE IS MY HUSBAND!” – RAYE, która potrafi żartować z własnej samotności

W 2025 roku RAYE zaprezentowała podczas Glastonbury nową piosenkę „WHERE IS MY HUSBAND!”, a we wrześniu wydała ją jako singiel zapowiadający drugi album.[19]

Utwór jest dużo lżejszy w tonie niż wiele momentów debiutu. Zamiast przetwarzać przemoc czy autodestrukcję, RAYE bawi się własnym pragnieniem znalezienia partnera, miłości i małżeństwa.

Produkcja łączy pop, R&B, wielkie dęciaki i teatralność niemal musicalowego numeru. To RAYE w trybie bardziej komediowym, ale nadal niezwykle świadomym wokalnie.

W styczniu 2026 roku „WHERE IS MY HUSBAND!” zostało jej drugim numerem jeden na UK Singles Chart.[19]

„THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE.” – drugi album, który nie próbuje powtarzać debiutu

27 marca 2026 roku ukazał się drugi album studyjny RAYE, THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE.. Materiał składa się z siedemnastu utworów i trwa ponad godzinę. Sama artystka opisywała go jako album, który ma pomóc przejść przez trudniejsze momenty życia.[1]

Jeżeli My 21st Century Blues. było dokumentem wszystkiego, co przez lata musiało zostać wypowiedziane, nowy album próbuje odpowiedzieć na inne pytanie: co robić później?

Jak budować życie po traumie?

Jak zachować nadzieję, nie udając, że ciemność nie istnieje?

Jak napisać płytę o uzdrawianiu bez zamienienia jej w kolekcję pustych sloganów?

Cztery pory roku i płyta pomyślana jak podróż

RAYE podzieliła album koncepcyjnie na cztery „sezony”. Każda strona winylu odpowiada innej porze roku, a cała podróż prowadzi od mroczniejszego początku do coraz wyraźniejszego światła.[1]

Metafora pór roku jest trafna, ponieważ pozwala mówić o zdrowieniu bez obietnicy prostego postępu. Zima nie staje się latem w jednym momencie. Pomiędzy nimi jest proces.

Podobnie działa album. Nadzieja nie pojawia się jako radosny refren w pierwszej minucie. Musi zostać wypracowana.

„Girl Under the Grey Cloud.” – wyjście z ciemności

Album rozpoczyna Intro: Girl Under the Grey Cloud., a następnie „I Will Overcome.”. Już sam układ tytułów tworzy narrację: najpierw osoba znajdująca się pod szarą chmurą, później deklaracja przetrwania.

To inny punkt wyjścia niż na debiucie. My 21st Century Blues. często zatrzymywało się wewnątrz trudnego doświadczenia. Drugi album częściej szuka drogi przez nie.

Nie oznacza to, że stał się lżejszy. Oznacza raczej, że RAYE pozwala sobie na myśl, iż cierpienie nie musi być jedynym źródłem wielkich piosenek.

„The WhatsApp Shakespeare.” i miłość w erze wiadomości

Już sam tytuł „The WhatsApp Shakespeare.” brzmi jak idealnie współczesny RAYE-owski żart: wielka romantyczna tradycja Szekspira spotyka się z banalnością komunikatora.

To również przykład jej talentu do łączenia starego i nowego. RAYE uwielbia stylistykę klasycznych wokalistek, big-band, elegancję jazzu i orkiestrę, ale pisze o rzeczywistości, w której relacja rozwija się poprzez wiadomości w telefonie.

Nie próbuje udawać artystki z lat 50.

Bierze ich muzyczny język i wpuszcza do niego współczesne życie.

„Click Clack Symphony.” i Hans Zimmer na albumie popowym

Przy „Click Clack Symphony.” pojawia się Hans Zimmer. Sam tytuł jest świetnym podsumowaniem podejścia RAYE: „click clack” brzmi niemal dziecinnie i rytmicznie, „symphony” sugeruje największą możliwą skalę.

To właśnie pomiędzy tymi biegunami działa jej muzyka.

Może być bardzo inteligentnie zaaranżowana bez konieczności prezentowania się jako „poważna sztuka”. Może być zabawna i monumentalna w tej samej minucie.

„I Know You’re Hurting.” – muzyka jako forma medycyny

RAYE wielokrotnie nazywała muzykę własną formą medycyny. Nie w sensie zastępowania leczenia, ale jako narzędzie pozwalające nazwać doświadczenie i nadać mu formę.

Na drugim albumie ta idea staje się bardziej skierowana do słuchacza. Tytuł „I Know You’re Hurting.” nie mówi już wyłącznie „ja cierpię”. Dostrzega osobę po drugiej stronie.

To subtelna zmiana perspektywy: od autobiografii do wspólnoty.

Al Green i „Goodbye Henry.”

Jedną z najbardziej niezwykłych współprac albumu jest udział Ala Greena – legendy soulu. Jego obecność w „Goodbye Henry.” wpisuje RAYE w tradycję muzyki, którą inspirowała się od młodości.[1]

To symboliczna sytuacja. Artystka, która kiedyś miała problem z przekonaniem wytwórni, by pozwoliła jej wydać pełny album zgodny z własną wizją, dziś zaprasza na płytę jedną z ikon gatunku i buduje wokół niego utwór na własnych zasadach.

„Joy.”, siostry i muzyka jako rodzinna historia

W „Joy.” pojawiają się dwie siostry RAYE: Amma oraz Absolutely. Obie rozwijają własne kariery muzyczne i w 2026 roku występowały również jako supporty podczas trasy starszej siostry.[20]

To jeden z najbardziej osobistych elementów albumu. Muzyka, która zaczęła się od kościoła, ojca przy klawiszach i matki w chórze, po wielu latach ponownie staje się rodzinnym śpiewaniem – tyle że na jednej z największych współczesnych płyt brytyjskiego popu.

Na albumie pojawia się również dziadek artystki w utworze „Fields.”.

Rodzina nie jest więc tylko tematem wywiadów. Została dosłownie wpisana w dźwięk płyty.

„Happier Times Ahead.” i nadzieja, która nie jest naiwna

Najważniejszym słowem drugiego albumu jest oczywiście „hope” – nadzieja. RAYE nie przedstawia jej jednak jako prostego przekonania, że wszystko zawsze będzie dobrze.

Po pierwszym albumie taki komunikat brzmiałby niewiarygodnie.

Nadzieja na THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. ma znaczenie właśnie dlatego, że słuchacz wie, przez co przeszła osoba, która próbuje ją odnaleźć.

To nadzieja po ciemności, a nie zamiast ciemności.

Pierwszy numer jeden na liście albumów

3 kwietnia 2026 roku RAYE zdobyła pierwszy w karierze numer jeden na UK Albums Chart. THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. osiągnęło szczyt listy, podczas gdy debiut zatrzymał się wcześniej na drugim miejscu.[21]

Z perspektywy historii z Polydor ma to dodatkowy ciężar symboliczny. Pierwszy album, którego przez lata nie mogła wydać, znalazł się na miejscu drugim. Drugi – stworzony już przez artystkę mającą znacznie większą swobodę i siłę negocjacyjną – zdobył pierwsze miejsce.

Nie jest to dowód na to, że niezależność zawsze gwarantuje sukces.

Jest dowodem, że w przypadku RAYE artystyczna autonomia i sukces komercyjny przestały być przeciwieństwami.

Mercury Prize: dwa albumy, dwie nominacje

My 21st Century Blues. było nominowane do Mercury Prize po premierze, a w 2026 roku na shortlistę trafiło również THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE..[22]

To znaczące, bo Mercury Prize nie jest klasycznym plebiscytem popularności. Nominacja podkreśla artystyczną rangę albumu jako całości.

W przypadku RAYE to kolejny element odwrócenia wcześniejszej narracji. Przez lata przemysł zdawał się nie być przekonany, czy warto inwestować w jej album. Dwa pierwsze albumy, które ostatecznie wydała, oba znalazły się wśród najważniejszych brytyjskich płyt swoich lat.

51 koncertów, sześć wieczorów w O2 i Bruno Mars

Era drugiego albumu przyniosła również największą dotychczas skalę koncertową. Trasa This Tour May Contain New Music została zaplanowana jako 51 koncertów, obejmujących Wielką Brytanię, Europę i Amerykę Północną. W Londynie RAYE wyprzedała sześć wieczorów w O2 Arena.[1]

Później dołączyła również do stadionowej trasy Bruno Marsa jako gość specjalny podczas części amerykańskich koncertów.

To niezwykły awans w skali zaledwie kilku lat. Jeszcze w 2021 roku zastanawiała się, czy jej kariera artystki ma w ogóle przyszłość. Pięć lat później gra wielokrotne wieczory w jednej z największych hal Londynu.

RAYE i Polska: Łódź 2026 i Open’er 2027

Polscy odbiorcy również mają coraz więcej okazji, by oglądać RAYE na dużych scenach. W styczniu 2026 roku wystąpiła w Atlas Arenie w Łodzi w ramach This Tour May Contain New Music.

Oficjalny kalendarz koncertowy artystki zapowiada również jej występ podczas Open’er Festival w Gdyni 3 lipca 2027 roku.[23]

To dobry przykład tego, jak bardzo zmieniła się jej pozycja także na kontynencie europejskim. RAYE nie jest już brytyjską songwriterką próbującą eksportować jeden hit.

Jest pełnoprawną globalną artystką koncertową.

Grammy 2026 – i ważne doprecyzowanie

W 2026 roku film Live at the Royal Albert Hall był nominowany do Grammy w kategorii Best Music Film. Nagrodę w tej kategorii otrzymało jednak Music by John Williams.[14]

Według oficjalnego profilu Recording Academy RAYE ma obecnie cztery nominacje Grammy i zero zwycięstw w regularnych kategoriach.[24]

Jednocześnie podczas Grammy Week 2026 „Ice Cream Man.” otrzymało Harry Belafonte Best Song for Social Change Award. To prestiżowe wyróżnienie Recording Academy, ale formalnie jest nagrodą specjalną, a nie konkurencyjnym Grammy.[13]

To rozróżnienie warto zachować, bo w części późniejszych materiałów medialnych wszystkie wyróżnienia Recording Academy są opisywane skrótowo jako „Grammy”.

RAYE a Charli XCX: dwie brytyjskie artystki, które przetrwały własne etykiety

RAYE i Charli XCX mają bardzo różne brzmienie, ale ich historie wykazują interesujące podobieństwo. Obie przez lata znajdowały się w dziwnym miejscu pomiędzy sukcesem a pełną artystyczną wolnością. Obie pisały muzykę dla innych i obie przez długi czas były postrzegane przez mainstream w sposób węższy, niż sugerował ich rzeczywisty talent.

Charli znalazła własną przestrzeń poprzez eksperymentalny pop i w końcu kulturę BRAT. RAYE poprzez niezależność, jazz, soul i albumową narrację.

Obie pokazują, że długość drogi do pełnego sukcesu nie jest dowodem porażki.

RAYE a Sabrina Carpenter: dwie długie drogi do głównego nurtu

RAYE i Sabrina Carpenter przez lata były osobami, których branża nie mogła nazwać debiutantkami, ale szeroki mainstream nadal traktował je jak nowe odkrycia.

Sabrina nagrywała albumy i występowała od nastoletnich lat, zanim „Espresso” wyniosło ją na nowy poziom. RAYE miała ogromną historię songwritingową i listę przebojów dance-popowych, zanim „Escapism.” sprawiło, że globalna publiczność zaczęła słuchać jej jako pełnoprawnej autorki własnego świata.

Obie są argumentem przeciwko obsesji „overnight success”.

Czasami noc trwa dziesięć lat.

RAYE a Chappell Roan: odrzucenie jako początek

Historia RAYE szczególnie ciekawie łączy się z Chappell Roan.

Chappell została zwolniona przez Atlantic Records, wróciła do zwykłej pracy, a później zbudowała własną wersję popowej gwiazdy. RAYE sama publicznie doprowadziła do zakończenia relacji z Polydor, po czym wreszcie nagrała album, którego wcześniej nie mogła wydać.

W obu przypadkach moment, który w klasycznej logice branży powinien oznaczać cofnięcie kariery, okazał się początkiem jej właściwej wersji.

RAYE a Olivia Rodrigo: dwie formy brutalnej szczerości

Olivia Rodrigo zamienia trudne emocje w gitarowy wybuch i pop-rockową dramaturgię. RAYE częściej korzysta z jazzu, soulu, R&B oraz rytmu, ale obie mają wspólną cechę: nie boją się, że emocja wygląda nieładnie.

Zazdrość może być małostkowa.

Rozstanie może prowadzić do autodestrukcyjnych decyzji.

Gniew może być nieelegancki.

Dobra piosenka nie zawsze potrzebuje narratorki zachowującej się idealnie.

RAYE a Laufey: jazz w dwóch całkowicie innych wersjach

Zestawienie RAYE i Laufey pokazuje, jak szeroko może dziś funkcjonować klasyczna tradycja wokalna w popie.

Laufey wykorzystuje jazz, bossa novę i orkiestrę do budowania świata romantycznego, delikatnego i inspirowanego starym Hollywood.

RAYE jest bardziej brudna, teatralna i bluesowa. Jazz może u niej prowadzić bezpośrednio do trapowego beatu, spoken word, gospel albo dance.

Laufey pielęgnuje formę.

RAYE uwielbia ją rozrywać.

RAYE a Amy Winehouse: porównanie oczywiste i niewystarczające

Amy Winehouse jest jednym z nazwisk najczęściej pojawiających się przy próbach opisania RAYE. Londyn, jazz, soul, niezwykły głos, bezpośredni songwriting i autobiograficzna brutalność sprawiają, że skojarzenie jest naturalne.

Może jednak stać się ograniczające.

RAYE wyrasta z innej epoki. Jej muzyka zna EDM, trap, TikToka, współczesny R&B i świat producentów elektronicznych. Jest również profesjonalną songwriterką, która spędziła lata pisząc dla bardzo różnych artystów.

Amy jest częścią jej muzycznego drzewa genealogicznego.

Nie jest szablonem.

RAYE a Billie Eilish: kontrola jako część sztuki

Billie Eilish od początku kariery mogła tworzyć bardzo mocno zintegrowany świat wraz z Finneasem. RAYE musiała o podobną kontrolę walczyć przez lata.

To różnica w punkcie startowym, ale rezultat ma coś wspólnego: obie traktują produkcję, aranżację, wokal i tekst jako jedną decyzję artystyczną.

Nie chcą po prostu śpiewać „dobrych piosenek”.

Chcą decydować, czym te piosenki są.

Dlaczego RAYE jest ważna dla młodych songwriterek?

Najbardziej oczywista odpowiedź brzmi: pokazuje, że można wygrać z systemem.

To jednak zbyt proste.

Większość młodych songwriterów nie ma milionów streamów ani katalogu napisanych hitów, który pozwoli im łatwo odejść z dużej wytwórni. Historia RAYE nie powinna być więc romantyczną instrukcją „rzuć label i wszystko się uda”.

Jej prawdziwa lekcja jest inna.

Artysta powinien rozumieć, co podpisuje.

Powinien rozwijać własne umiejętności.

Powinien znać wartość własnego songwritingu.

I powinien wiedzieć, gdzie znajduje się granica pomiędzy kompromisem a utratą własnego głosu.

Przemysł muzyczny według RAYE: pieniądze, kontrola i prawa autora

Po odejściu z Polydor RAYE zaczęła znacznie otwarciej mówić o ekonomii branży. To ważne, bo pop często przedstawia się tak, jakby piosenka pojawiała się po prostu na Spotify, a ogromny aparat praw, tantiem, zaliczek, licencji i podziałów własności nie istniał.

RAYE spędziła lata również jako songwriterka. Doskonale wie więc, że autor piosenki i osoba śpiewająca piosenkę mogą mieć zupełnie inną pozycję finansową.

Jej późniejsza kariera jest częściowo historią odzyskiwania nie tylko wolności artystycznej, ale większej kontroli nad ekonomiczną wartością własnej pracy.

Rodzina jako zespół wsparcia i część muzyki

W historii RAYE trudno oddzielić karierę od rodziny. Rodzice poznali się poprzez muzykę. Ojciec przez lata pomagał jej muzycznie. Babcia pojawiła się z nią na scenie podczas największego triumfu BRITs. Siostry tworzą własną muzykę i współpracują z nią na drugim albumie.

W najnowszych rozmowach RAYE coraz mocniej mówi również o tym, że rodzinne wsparcie pomogło jej wyjść z najtrudniejszych okresów osobistych.[25]

To bardzo ciekawy kontrast z klasycznym mitem samotnego geniusza.

RAYE jest niezwykle indywidualistyczną artystką.

Ale nie buduje mitu, że zrobiła wszystko sama.

Wiara RAYE i muzyka jako forma przetrwania

Religijne wychowanie RAYE nie jest tylko elementem dziecięcej biografii. Wiara pozostała częścią jej sposobu myślenia o życiu, rodzinie i przetrwaniu. W wywiadach często pojawia się język modlitwy, wdzięczności i przekonania, że nie wszystko można kontrolować.[25]

Jednocześnie RAYE nie jest artystką unikającą najbardziej nieuporządkowanych tematów życia. W jednym katalogu znajdują się wiara, seks, trauma, substancje, miłość, humor i rodzinne modlitwy.

Nie próbuje tego upraszczać.

Człowiek może być zbudowany ze sprzeczności.

„And Then She Fell in Love” – trzeci album, który jeszcze nie istnieje

W 2026 roku RAYE zdradziła tytuł, który planuje dla trzeciego albumu: And Then She Fell in Love. Najciekawsza jest jednak druga część zapowiedzi. Artystka twierdzi, że nie zamierza pisać tej płyty, dopóki sama naprawdę się nie zakocha.[26]

Nie chodzi jej o zabieg marketingowy. RAYE mówi, że jest zmęczona pisaniem z perspektywy osoby samotnej, rozczarowanej relacjami albo opisującej kolejnego mężczyznę, który ją zawiódł.

Chce, żeby trzeci album miał nową emocję.

Jeśli będzie musiała na nią czekać kilka lat – trudno.

Dlaczego to niezwykłe w erze streamingu?

Współczesny przemysł nagradza ciągłość. Po udanym albumie należy szybko wejść w kolejną erę, zanim algorytm, radio i fandom przesuną uwagę gdzie indziej.

RAYE deklaruje właściwie coś odwrotnego.

Nie chce produkować albumu dlatego, że kalendarz wydawniczy mówi, iż jest odpowiednia pora.

Chce przeżyć historię, o której zamierza pisać.

Po całej jej biografii taka decyzja wydaje się wyjątkowo logiczna. Artystka spędziła zbyt wiele lat wykonując ruchy zgodne z cudzym harmonogramem.

Nie „one-hit wonder”, czyli co dzieje się z RAYE jesienią 2026 roku

Jesienią 2026 roku w internecie pojawiła się kolejna dyskusja dotycząca rzekomego statusu RAYE jako „one-hit wonder”. Artystka odpowiedziała, pokazując między innymi kolejne osiągnięcia streamingowe „Escapism.”, „Prada” i „WHERE IS MY HUSBAND!”.[27]

Sam spór jest trochę absurdalny, ale dobrze pokazuje problem współczesnej kultury muzycznej. Artysta może mieć dekadę pracy, setki milionów streamów, rekord BRIT Awards, dwa albumy nominowane do Mercury Prize i katalog pisany dla największych gwiazd świata, a internet nadal potrafi sprowadzić jego karierę do jednego najbardziej viralowego utworu.

RAYE jest właściwie idealnym argumentem przeciwko takiemu sposobowi myślenia.

Największa zmiana: od „My 21st Century Blues.” do „THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE.”

Największą różnicą pomiędzy dwoma albumami nie jest gatunek. Oba są niezwykle różnorodne.

Zmieniła się emocjonalna funkcja muzyki.

My 21st Century Blues. często mówi: muszę to z siebie wydobyć.

THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. częściej mówi: skoro już przez to przeszłam, może możemy spróbować znaleźć drogę dalej.

Pierwszy album odzyskuje głos.

Drugi próbuje go użyć do budowania czegoś nowego.

Czy RAYE jest gwiazdą pop, wokalistką jazzową czy artystką R&B?

Najlepsza odpowiedź brzmi: tak.

Próba znalezienia jednej kategorii nie ma większego sensu. RAYE może śpiewać jazzowy standard, wejść w beat R&B, nagrać przebój dance, wykonać utwór z orkiestrą symfoniczną i chwilę później rapować frazę.

Jej gatunkiem coraz wyraźniej staje się własny głos.

To być może największa wolność, jaką zdobyła po odejściu z Polydor.

Dlaczego głos RAYE jest tak charakterystyczny?

RAYE ma ogromną skalę i technikę, ale jej największą przewagą jest elastyczność. Potrafi zmienić sposób śpiewania tak mocno, że kilka kolejnych utworów może sprawiać wrażenie wykonywanych przez różne osoby.

W jazzie używa miękkiego frazowania. W gospel może otworzyć głos i pozwolić mu rosnąć. W R&B często korzysta z bardziej rozmownego sposobu prowadzenia melodii. W momentach dramatycznych pozwala głosowi zabrzmieć mniej perfekcyjnie, jeśli właśnie niedoskonałość lepiej niesie emocję.

To wokal używany aktorsko, nie konkursowo.

Dlaczego RAYE jest jedną z najważniejszych artystek swojego pokolenia?

Nie dlatego, że pobiła rekord BRIT Awards.

Nie dlatego, że „Escapism.” było numerem jeden.

I nawet nie dlatego, że pisze dla Beyoncé.

Najciekawsze jest połączenie tych wszystkich elementów z faktem, że przez znaczną część kariery jej potencjał artystyczny był widoczny, ale system nie potrafił zrobić dla niego miejsca.

RAYE nie wygrała dlatego, że nagle stała się bardziej utalentowana po odejściu z wytwórni.

Wygrała wtedy, gdy talent, który istniał od dawna, wreszcie dostał możliwość funkcjonowania na własnych warunkach.

RAYE w 2026 roku: już nie musi nikomu udowadniać, że zasługuje na album

W październiku 2026 roku RAYE ma 28 lat. Za kilka tygodni skończy 29. W jej przypadku wiek brzmi niemal absurdalnie w zestawieniu z długością kariery. Pracowała jako songwriterka od wczesnych nastoletnich lat. Pierwszy profesjonalny kontrakt podpisała jako nastolatka. W wieku siedemnastu lat była związana z wielką wytwórnią. Przez siedem lat próbowała wydać album.

Dziś ma dwa.

Oba zostały nominowane do Mercury Prize.

Pierwszy dał jej rekordowe sześć BRIT Awards podczas jednego wieczoru. Drugi został pierwszym numerem jeden na UK Albums Chart.

Ma dwa brytyjskie single numer jeden: „Escapism.” i „WHERE IS MY HUSBAND!”. Jej „Ice Cream Man.” zostało wyróżnione przez Recording Academy za społeczne znaczenie. Współpracowała z Hansem Zimmerem i Alem Greenem. Pisała dla Beyoncé, a jednocześnie wciąż potrafi stworzyć popowy żart o szukaniu męża.[1][13][19]

Najbardziej niezwykła zmiana nie mieści się jednak w tabeli nagród.

W 2021 roku RAYE publicznie pytała właściwie: dlaczego nie pozwalacie mi być artystką?

W 2026 roku takie pytanie brzmi absurdalnie.

Nikt już nie musi jej pozwalać.

I być może właśnie to jest najważniejsze w całej historii Rachel Keen. Jej kariera nie jest zwykłą baśnią o wytrwałości, w której wystarczy mocno wierzyć w marzenia. Było w niej zbyt dużo bólu, przemysłowej kontroli, złych decyzji i kosztów osobistych, żeby sprowadzać ją do motywacyjnego sloganu.

Jest raczej opowieścią o różnicy pomiędzy sukcesem a wolnością.

RAYE odnosiła sukcesy na długo przed My 21st Century Blues.. Jej głos był w radiu. Jej nazwisko było w creditsach. Jej piosenki miały miliony streamów.

A jednak dopiero po odzyskaniu kontroli mogła zbudować karierę, którą dziś naprawdę można nazwać jej własną.

Pierwszy album powiedział wszystko, czego przez lata nie mogła powiedzieć.

Drugi spróbował znaleźć nadzieję po tym wyznaniu.

A trzeci?

RAYE już zna jego tytuł.

And Then She Fell in Love.

Nie zna tylko historii.

I po raz pierwszy w jej karierze nikt nie stoi nad nią z kalendarzem, mówiąc, że musi ją wymyślić szybciej.

FAQ: RAYE

Najczęstsze pytania

Jak naprawdę nazywa się RAYE?

RAYE naprawdę nazywa się Rachel Agatha Keen. Urodziła się 24 października 1997 roku w Tooting w południowym Londynie.

Ile lat ma RAYE?

RAYE urodziła się 24 października 1997 roku. 10 października 2026 roku ma 28 lat.

Skąd pochodzi RAYE?

RAYE pochodzi z południowego Londynu. Urodziła się w Tooting i dorastała w rejonie Croydon. Jej ojciec jest Anglikiem z Yorkshire, a matka ma ghańskie i szwajcarskie korzenie.

Czy RAYE chodziła do BRIT School?

Tak. RAYE rozpoczęła naukę w BRIT School jako czternastolatka, ale opuściła szkołę po około dwóch latach, zanim ukończyła pełny program.

Dlaczego RAYE odeszła z Polydor Records?

RAYE była związana z Polydor od 2014 roku czteroalbumową umową, ale przez około siedem lat nie mogła wydać debiutanckiego albumu. W 2021 roku publicznie opisała frustrację związaną z sytuacją i wkrótce potem wytwórnia oraz artystka zakończyły współpracę. RAYE rozpoczęła dalszą karierę jako niezależna artystka.

Jaka piosenka przyniosła RAYE największy przełom?

Największym solowym przełomem było „Escapism.” z udziałem 070 Shake. Utwór osiągnął pierwsze miejsce UK Singles Chart na początku 2023 roku i stał się pierwszym brytyjskim numerem jeden RAYE jako głównej artystki.

Jakie albumy wydała RAYE?

Do października 2026 roku RAYE wydała dwa albumy studyjne: My 21st Century Blues. z 2023 roku oraz THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. z 2026 roku.

Jaki jest najnowszy album RAYE?

Najnowszym albumem RAYE jest THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE., wydany 27 marca 2026 roku. Album zawiera 17 utworów i został podzielony koncepcyjnie na cztery „pory roku”.

Czy RAYE wygrała Grammy?

Do października 2026 roku oficjalny profil Recording Academy podaje cztery nominacje RAYE i zero zwycięstw w regularnych kategoriach Grammy. W 2026 roku utwór „Ice Cream Man.” otrzymał natomiast Harry Belafonte Best Song for Social Change Award – specjalne wyróżnienie Recording Academy przyznawane podczas Grammy Week.

Ile BRIT Awards zdobyła RAYE w 2024 roku?

RAYE zdobyła sześć BRIT Awards podczas ceremonii w 2024 roku, ustanawiając rekord liczby zwycięstw jednego wykonawcy podczas jednej edycji imprezy.

Dla jakich artystów RAYE pisała piosenki?

RAYE ma songwritingowe credits między innymi przy utworach Beyoncé, Little Mix, Ellie Goulding, Johna Legenda, Rita Ora, Mabel, Hailee Steinfeld, Jennifer Lopez i innych wykonawców.

Czy RAYE wyda trzeci album?

RAYE zapowiedziała, że planuje zatytułować trzeci album And Then She Fell in Love. Według jej wypowiedzi nie zamierza jednak rozpocząć pisania materiału, dopóki rzeczywiście się nie zakocha. Nie ma obecnie daty premiery projektu.

Czy RAYE wystąpi w Polsce?

RAYE wystąpiła w Atlas Arenie w Łodzi w styczniu 2026 roku. Jej oficjalny harmonogram koncertów zapowiada również występ 3 lipca 2027 roku podczas Open’er Festival w Gdyni.

Źródła i dalsza lektura

Źródła wykorzystane przy opracowaniu artykułu

  1. Oficjalny sklep RAYE, Apple Music oraz Official Charts – THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE., premiera 27 marca 2026 roku, 17 utworów, koncepcja czterech pór roku, współprace z Hansem Zimmerem, Alem Greenem, Ammą i Absolutely oraz pierwsze miejsce UK Albums Chart.
    ↩
  2. The Line of Best Fit, archiwalny wywiad z RAYE – dzieciństwo w południowym Londynie, Pollards Hill, Croydon i muzyczne znaczenie kościoła.
    ↩
  3. Wywiady RAYE dotyczące pochodzenia rodzinnego – angielski ojciec z Yorkshire oraz ghańsko-szwajcarskie korzenie matki.
    ↩
  4. Wonderland oraz inne wczesne wywiady RAYE – wychowanie w muzycznej rodzinie, gospel, kościół, nauka fortepianu i pierwsze muzyczne inspiracje.
    ↩
  5. ELLE i British Vogue, wywiady z RAYE – pierwsze piosenki, BRIT School, GarageBand oraz początki profesjonalnej pracy muzycznej.
    ↩
  6. Recording Academy / GRAMMY.com – kariera RAYE jako profesjonalnej songwriterki od nastoletnich lat, pierwszy publishing deal oraz współprace z Beyoncé, Little Mix, Ellie Goulding, Johnem Legendem, Ritą Orą, Mabel i innymi artystami.
    ↩
  7. The Guardian, „I’m angry, I’m raging: how Raye took on her record label – and won”, 2021 – czteroalbumowy kontrakt z Polydor, publiczny protest RAYE i zakończenie współpracy z wytwórnią.
    ↩
  8. Official Charts oraz materiały biograficzne RAYE – „You Don’t Know Me”, „By Your Side”, „Bed” oraz wcześniejsza kariera w brytyjskim dance-popie.
    ↩
  9. GRAMMY.com, materiały dotyczące nominacji Songwriter of the Year 2025 – praca przy „RIIVERDANCE” Beyoncé, Jennifer Lopez, Halle, Ricie Orze i innych projektach.
    ↩
  10. CBS Sunday Morning, British Vogue oraz publiczne wywiady RAYE – wypowiedzi dotyczące trudnego okresu około 2019 roku, używania substancji, relacji rodzinnych i procesu wychodzenia z kryzysu.
    ↩
  11. Official Charts – historia „Escapism.”, pierwszego numeru jeden RAYE w Wielkiej Brytanii oraz droga singla do szczytu listy.
    ↩
  12. Official Charts – My 21st Century Blues., debiut na drugim miejscu UK Albums Chart w 2023 roku.
    ↩
  13. Recording Academy – Harry Belafonte Best Song for Social Change Award 2026 dla „Ice Cream Man.” oraz opis społecznego znaczenia utworu.
    ↩
  14. Recording Academy – Grammy 2026, nominacja filmu Live at the Royal Albert Hall w kategorii Best Music Film.
    ↩
  15. The BRIT Awards – siedem nominacji i rekordowe sześć zwycięstw RAYE podczas BRIT Awards 2024.
    ↩
  16. The BRIT Awards – Album of the Year dla My 21st Century Blues. oraz udział babci Agathy w ceremonii.
    ↩
  17. The BRIT Awards – Songwriter of the Year 2024 dla RAYE.
    ↩
  18. Recording Academy – nominacje RAYE do Grammy 2025: Best New Artist, Songwriter of the Year, Non-Classical oraz udział przy nominowanym Algorithm Lucky Daye.
    ↩
  19. Official Charts – „WHERE IS MY HUSBAND!”, premiera 19 września 2025 roku i pierwsze miejsce UK Singles Chart w styczniu 2026.
    ↩
  20. Apple Music i oficjalne materiały albumu – „Joy.” z udziałem sióstr RAYE, Absolutely i Ammy.
    ↩
  21. Official Charts – pierwsze miejsce THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. na UK Albums Chart w kwietniu 2026.
    ↩
  22. Mercury Prize – shortlisty albumów roku obejmujące twórczość RAYE, w tym THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. w 2026 roku.
    ↩
  23. Oficjalna strona koncertowa RAYE – aktualny kalendarz koncertów, w tym Open’er Festival w Gdyni 3 lipca 2027 roku.
    ↩
  24. Oficjalny profil RAYE w Recording Academy – cztery nominacje Grammy i brak zwycięstw w regularnych kategoriach według stanu po ceremonii 2026.
    ↩
  25. CBS Sunday Morning, 2026 – aktualny wywiad RAYE dotyczący rodziny, najtrudniejszych lat kariery, używania substancji, odzyskiwania równowagi i dalszych planów artystycznych.
    ↩
  26. CBS Sunday Morning i aktualne wypowiedzi RAYE z 2026 roku – planowany tytuł trzeciego albumu And Then She Fell in Love i decyzja, że materiał ma powstać dopiero po rozpoczęciu nowego rozdziału życia uczuciowego.
    ↩
  27. Aktualne wypowiedzi RAYE z października 2026 roku dotyczące jej wyników streamingowych, „Escapism.”, „Prada” i „WHERE IS MY HUSBAND!”.
    ↩

Redakcja działu lifestyle

Redakcja działu Lifestyle opisuje codzienność, relacje, pracę, odpoczynek, podróże, czas wolny, media, telewizję, gwiazdy i kulturę popularną. Łączymy praktyczne poradniki z lekkimi tematami o trendach i zjawiskach, które są częścią współczesnego stylu życia.

Przeczytaj również

Jeden komentarz

  1. Raye to jest absolutnie inny poziom. W czasach, kiedy połowa sceny leci z autotuna i playbacku, ona wychodzi na żywo, staje przed mikrofonem i po prostu zmiata z planszy. Ten głos, ta kontrola i te emocje…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Back to top button